De aangeleerde hulpeloosheid waarvan mijn generatie ‘curlingparents’ een handje heeft, is de weg van de minste weerstand op de korte termijn en die van stinkende wonden op de lange termijn. We vegen de baan schoon van alle obstakels, zodat je er zo soepel mogelijk doorheen glijdt, maar uiteindelijk ben je nergens op voorbereid.